De smient (Anas penelope) is een middelgrote grondeleend uit het noorden van Europa en Azië, die 's winters ook in groten getale in Nederland voorkomt.
De mannetjes zijn te herkennen aan hun oranjerode kop met een geel voorhoofd. Onder de kop is een gedeelte zalmroze en naar achter de grijze onderdelen. Het achterste gedeelte is zwart. Smienten hebben een relatief korte, grijze snavel. Vrouwtjes zijn minder getekend dan mannetjes en zijn grotendeels bruin. Het geluid van de mannetjes is een hoog kenmerkend "piiew piiew" en van vrouwtjes "rarr". De kenmerkende roep heeft ze de bijnaam "fluiteend" gegeven. 's Nachts is de kenmerkende roep te horen van overvliegende exemplaren. De lengte bedraagt 43 cm, de vleugelspanwijdte 81,5 cm.
foto: Jan Nijendijk Ze foerageren op grasland met duizenden tegelijk. Ze eten voornamelijk gras,groene planten en waterplanten. De vrouwtjes eten ook grote aantallen muggen. Die leveren meer en betere eiwitten dan planten, iets dat hen in het broedseizoen in goede conditie houdt. Smienten komen in de zomer voor in Noord-Scandinavië en Siberië. Schaars broeden ze ook in Nederland. In het najaar trekken de eenden in groten getale naar het zuiden en zijn te vinden op plassen en in poldersloten in Midden- en West-Europa. De smient is dan de op één na talrijkste eend in Nederland, zo overwinteren er duizenden op de Gaasperplas bij Amsterdam.
bron:
Wikipedia

De oorspronkelijke oprijlaan richting Kasteel Huize Doorn was de Gezichtslaan. Deze laan is zelfs nog lange tijd in bezit gebleven van Huize Doorn. Toen keizer Wilhelm II kwam, werd de hoofdingang verplaatst naar de Langbroekerweg. Een mooi poortgebouw staat daar nog altijd. Een deel van de "zichtas"tussen het kasteel en de Dorpsstraat werd veranderd in een Rosarium. Een grote verzameling van vele soorten rozen vormden een kleurige aanblik. Met mooie doorkijkjes en meerdere bankjes werd het een geliefde plek voor de keizer met zijn keizerin Hermine. In 1928 werd het Keizer Wilhelm - Rosarium geopend. Deze foto toont het nog jonge Rosarium in 1930. De verzameldrift van planten was hiermee nog niet beëindigd. Aan de andere zijde van dit deel van de Molenweg werd een pinetum aangelegd. Dit is een groot aantal verschillende soorten naaldbomen.
Tekst: Roland van Barneveld

Foto's: Peter de Mooij

In 1912 werd Valkenheide, een "Opvoedingsgesticht voor jongens vanwege de Nederlandsche Hervormde Kerk" officieel geopend door koningin-moeder Emma. Belangrijke redenen om het opvoedingsgesticht in Maarsbergen te vestigen waren de goedkope grond (heide) en de goede bereikbaarheid (station Maarsbergen aan de spoorlijn Utrecht-Arnhem). De heidegrond werd ontgonnen door de Nederlandsche Heidemaatschappij en in cultuur gebracht. Valkenheide is begonnen als een kinderbeschermings-totaal dorp. Niet alleen waren bijna alle voorzieningen op het 80 ha. terrein aanwezig om een eigen gesloten gemeenschap te vormen, maar ook vond de regie van de hulp op Valkenheide plaats.
Een plaatsing werd grondig voorbereid door Valkenheide, na observatie werd hier een opvoedingsprogramma met vakopleiding uitgevoerd en vervolgens was er uitgebreide nazorg die een jongen hielp om thuis weer een plek te vinden.
Jongens kwamen uit het gehele land en vertrokken weer na vier of vijf jaar, heropgevoed, in het bezit van een diploma en veel wijze lessen. Dat paste ook in de wereld en het denken van die tijd.
Nu wordt er heel anders over gedacht. Jongeren hebben een andere, volwaardiger plaats in de samenleving. Een deel van de jongeren is echter niet in staat, om zich zelfstandig te handhaven in de huidige samenleving.
Toen Valkenheide startte, waren de Kinderwetten van Van Houten net aangenomen, nu is de Wet Jeugdhulpverlening een belangrijk kader. Deze beleidsvisie is het richtsnoer, de norm van vele ontwikkelingen, die ook voor Valkenheide bepalen hoe de toekomst eruit zal zien.
Er is ook een gewone VMBO school op het terrein gevestigd, waar veel kinderen uit de Utrechtse Heuvelrug naar toe gaan.

De brilduiker (Bucephala clangula) is een vogel uit de familie Anatidae (zwanen, ganzen en eenden). Zij worden gekenmerkt door een witte vlek op iedere wang. De vleugels maken tijdens de vlucht een "fluitend" geluid. Het mannetje van de brilduiker heeft een opvallende, zwartwitte tekening. Het vrouwtje is minder opvallend getekend, maar is toch duidelijk te herkennen aan de bruine kop. Bij beide geslachten valt de gele iris op.
foto: Piet Munsterman De brilduiker kan het hele jaar door in Nederland waargenomen worden, maar het accent ligt op de wintermaanden, vooral de maanden december tot maart. Grote aantallen (duizenden) bevinden zich in het deltagebied, op het IJsselmeer en in de grote rivieren, maar ook op kleinere wateren. Dus zowel in zoet als in zout water.
Als tegen de lente de laatste brilduikers nog in Nederland zijn, kun je vaak de opvallende balts van de mannetjes zien. De woerden leggen dan hun kop in de rug om zo indruk te maken op de vrouwtjes.
Omdat de vogel als broedvogel zo zeldzaam is staat hij als gevoelig op de Nederlandse rode lijst, maar niet op de Vlaamse rode lijst. De brilduiker is echter geen internationaal bedreigde soort, hij staat als niet bedreigd op lijst van de IUCN maar valt wel onder de AEWA.
bronnen:
Wikipedia
Vogelvisie

In de middeleeuwen was er bij kasteel Amerongen nauwelijks sprake van een park- of tuinaanleg. Wel stonden er fruitbomen en was er een moestuin.
De toegang tot het oude Kasteel lag in het verlengde van de hoofdingang van het Kasteel, over de buitenste slotgracht; richting Elst en Rhenen.
Na de verwoesting van het oude kasteel in februari 1673 is het nieuwe "Huys" op de oude fundamenten herbouwd. De tuin is in rechte vakken verdeeld en elk vak krijgt een eigen invulling zoals moestuin, boomgaard en bosgebied. Verder is een nieuwe buitengracht gegraven. De toegangsweg is negentig graden gedraaid en er komt een bastion(verdedigingseiland) bij.
De tuinaanleg heeft in 1683 nog de renaissancevorm: elk deel van de tuin staat op zichzelf. De tuin heeft nog niet zo'n relatie met het Huys dat er van binnenuit vergezichten mogelijk zijn. De lanen in de sterrenbossen (ten zuidwesten van het kasteel) en het kanaal dat binnen- en buitengracht verbindt, hebben nog geen functie als zichtas. Ook zijn geen van de paden in de tuinen nog niet exact gericht op het midden van het Huys.
De tuin van het Kasteel wordt in de 18de eeuw geometrisch in vakken verdeeld. Er ontstaat een Baroktuin. De barokke tuinelementen, zoals de symmetrisch aangelegde arabesk-patronen, zijn waarschijnlijk in deze periode aangelegd. De tuin omvat een bloementuin, rosarium met pergola en waterput, een boomgaard, pluktuin, berceau en een bos met beuken, eiken en stinzeplanten.
Het kasteel ligt nu op een snijpunt van elkaar kruisende zichtassen, waardoor de tuinonderdelen onderdeel zijn geworden van deze twee lijnen. De Van Reedes laten achter het Huys in het verlengde van de middenas een 'grand canal' graven, waarin het Huys zich kan spiegelen. Naar het zuiden wordt een zichtas in de vorm van een brede grasstrook gecreëerd. Hierdoor hebben de bewoners meer zicht op het achterliggende landschap: de Amerongse bovenpolder.
Vanaf circa 1790 veranderen de tuinen van Amerongen in de toen gebruikelijk Engelse Landschapstijl. De verschillende tuinonderdelen rondom het Huys zijn versimpeld ten opzichte van die in de 18de eeuw. De moestuinen tussen de buitengracht en de Drostestraat zijn in boomgaarden en bouwland veranderd. Aan de noordkant ontstaat een landschappelijk parkje met een eenvoudige rondwandeling.
In 1879 laat de nieuwe eigenaar, graaf Godard John George Charles van Aldenburg Bentinck de tuinen van het Kasteel herinrichten door tuinarchitect Hugo A.C. Poortman, een leerling van de bekende Eduard André. Allereerst vormt hij de voormalige moestuinen langs de Drostestraat in neo-renaissance en neo-barokke siertuinen om. De neo-stijlen zijn kenmerkend voor de ontwerpen van André en Poortman.
De huidige kasteeltuin weerspiegelt nog de 19de-eeuwse tuin, van Hugo A.C. Poortman. De Stichting Kasteel Amerongen heeft de tuin opgeknapt nadat zij eigenares werd. Het kinderhuisje en het muziekprieel zijn eveneens hersteld.
De tuin nu
Ook voor de tuin geldt de situatie van rond 1930 als uitgangspunt voor de herinrichting.
Via een gefaseerde aanpak zullen de verschillende tuinonderdelen weer in hun oude luister worden hersteld. Het rosarium in de benedentuin is ingeplant met Pemberton rozen. Het rosarium in de boventuin wordt momenteel ingeplant. bron

Zwarte Jannetje, was de leidster van het zgn. Antjesgeloof in Veenendaal, Polsbroek en Bleskensgraaf. Zwarte Jannetje beschouwde zichzelf als Christus' bruid op aarde.
Jannetje Hootsen, op 9 maart 1860 geboren als zevende kind van Dirk Hootsen en Geertrui van Harn. De familie Hootsen behoorde tot de Nederlandse Hervormde Kerk en Jannetje werd dan ook in de Oude Kerk op de Markt gedoopt, ging ter catechisatie bij onder anderen ds. Ph.J. Hoedemaker. Ze stond al jong bekend als een vroom meisje.
Ze volgde een opleiding tot onderwijzeres, ze slaagde echter niet voor het examen.
Hoewel Jannetje, die vanwege haar zwarte haar en donkere ogen Zwarte Jannetje genoemd werd, in april 1878 belijdenis had gedaan in de Ned. Herv. Kerk, keerde ze deze kerk later de rug toe, zonder dat zij zich als lid liet afvoeren.
Ze zocht aansluiting bij ledeboerianen en onkerkelijken, die in huisgodsdienstoefeningen bijeenkwamen. Bepaalde ledeboeriaanse eigenaardigheden nam ze over: ze kreeg aandacht voor de geschriften van de nadere reformatie en beschouwde een tijd lang Th. van der Groe als „de laatste ziener". Blijvend zouden voor haar zijn het gebruik van de psalmberijming van P. Datheen (bij de ledeboerianen verplicht gesteld) en haar verzet tegen vaccinatie.
Voor 1890 maakte Jannetje zich los van deze geestverwanten door zelf te gaan oefenen. In haar woonplaats Veenendaal en in Polsbroek ontstonden huisgemeenten.
Jannetje ging tijdens een oefening in een toestand van hysterische exaltatie voor in het gebed, gaf daarna een psalm op, las een hoofdstuk uit de Bijbel en sprak daar bevindelijk over.
De bijeenkomsten die soms de hele nacht duurden, werden aanvankelijk ook gekenmerkt door dansen en grote luidruchtigheid.
Zij had in Polsbroek inmiddels Teunis Hoogendoorn (1860 - 1950) leren kennen, een rijke weduwnaar, die haar financieel steunde, hoe de vork precies in de steel zat wat betreft hun verhouding weet niemand, maar dat hun relatie voer was voor allerlei geruchten is zeker. In 1892 verhuisde Teunis naar Veenendaal, waar hij enkele jaren later een huis liet bouwen “zooals in Veenendaal wellicht geen tweede is”. Dat werd het woonadres van de Veense profetes en een deel van haar aanhang. Voor het huis werd een brug over de Boveneindse grift gelegd. Die brug kreeg in de volksmond bijna legendarische betekenis als bewijs voor het feit hoezeer haar volgelingen Jannetje als ‘bruid van Christus’ of als ‘het vrouwtje’ heiligheid toedichtten.

Op de hoek Berkenweg/Drift/Ludenlaan is deze foto genomen. De kerk van de Nederlandse Protestanten Bond staat al vanaf de jaren '50 op deze plek. De kerk schijnt uit oud hout te zijn opgetrokken. Het pand rechts is "Kiek in de Pot". Het huisje was voorheen één van de drie tolposten die Doorn rijk was. Het pandje is later verbouwd tot de versie die op de foto staat. De oude tolpost lag eigenlijk aan het begin van de Oude Arnhemse Bovenweg. De familie van Luden (bewoners van Der Hirtler…nu Huize Beatrix) heeft deze weg meer naar het noorden verplaatst, omdat anders zijn landgoed werd doorsneden.
Tekst: Roland van Barneveld

De heikikker (Rana arvalis) is een kikker uit de familie echte kikkers (Ranidae). Het is een van de meest algemene bruine kikkers uit het geslacht Rana in Europa. De soort komt ook in Nederland en België voor, maar is hier niet algemeen.
In Nederland komt de heikikker voor in een groot gedeelte van het land, maar is niet meer algemeen. De soort is vooral in het oosten en zuiden te vinden. In België komt de heikikker alleen voor in de noordelijkste provincies Antwerpen en Limburg. In Nederland wordt de heikikker beschouwd als kwetsbare soort en staat op de rode lijst. In zijn gehele areaal is de soort echter niet bedreigd.
Heikikkers houden van open plekken met kleine watertjes zoals vennen en poelen in open plekken in het bos, heidevelden of duinpannen. Kalkrijke gebieden met een hoge grondwaterstand, zoals veengebieden en elzenbroekbos hebben de voorkeur.
foto: Edo van UchelenDe heikikker heeft een bruine kleur, vaak met vlekken op de rug en flanken, de achterpoten zijn licht gebandeerd. Ongevlekte exemplaren komen ook voor, deze hebben een kleur die doet denken aan kipfilet. De dorsolaterale lijsten zijn vaak lichter van kleur, op het midden van de rug is vaak een lichte rugstreep aanwezig, begrensd door donkere wratten. Bij sommige populaties ontbreekt deze streep echter. De buik is meestal ongevlekt of soms grijs gemarmerd aan de flanken. Achter de ogen is een zeer brede, bruine langwerpige oogvlek aanwezig die loopt van het oog tot de voorpoot. Over de onderlip loopt een gele streep tot de mondhoeken. De achterpoot van de heikikker is eenvoudig te herkennen aan de relatief grote metatarsusknobbel. Deze structuur is verhard en veel langer dan die van andere soorten, die meestal een zachte knobbel hebben. De kop eindigt relatief spits, de ogen zijn geelbruin van kleur, de pupil is horizontaal en enigszins elliptisch. Het trommelvlies is gelegen in de oogvlek en bruin van kleur, het heeft een diameter van ongeveer twee derde van die van het oog. De heikikker bereikt een lengte van ongeveer 55 tot 60 millimeter en kan tot 7 cm lang worden. In uitzonderlijke wordt een lengte van 8 cm bereikt, maar dit geldt alleen voor exemplaren in het zuidoostelijke deel van het verspreidingsgebied. Mannetjes in de paartijd zijn vaak donkerder tot blauw gekleurd.

Het oorspronkelijke berghuisje is omstreeks 1838 gebouwd naar mogelijk ontwerp van J.D. Zocher jr.

Het in neogotische stijl gebouwde Berghuisje had één bouwlaag. Naar het zich laat aanzien is hierin inderdaad de hand van Zocher zeer herkenbaar. Het Berghuisje wordt gebouwd in opdracht van J.B. Stoop en komt tot stand in dezelfde tijd als de koepel van Stoop en het landschapspark van J.D. Zocher jr.

De parkaanleg is ontworpen en aangelegd in de Zwitserse landschapsstijl met een glooiende weide die een alm (alpenweide) moest voorstellen. De zichtlijnen, het uitzicht, de solitaire bomen en de coulissen langs de randen van het landschap doen de bezoeker genieten van prachtig en uitzonderlijk landschappelijk schoon. De kleinzoon van J.B. Stoop, J.B. de Beaufort, laat het Berghuisje in 1914 verbouwen en aanmerkelijk vergroten. 't Berghuisje wordt dan voorzien van een extra verdieping onder architectuur van J. W. Hanrath. Vergelijking van de foto's van het jachthuis in de oude en de huidige vorm laat zien, dat de oorspronkelijke benedenverdieping op de nieuwe woonlaag op de begane grond is geplaatst. De bouwmaterialen van de benedenverdieping zijn gebruikt om de in 1914 aangebrachte eerste verdieping te bouwen. De karakteristiek van het oude jachthuis is hiermede bewaard gebleven, terwijl de aanblik nu doet denken aan een Zwitsers chalet. Rondom het huis is een verharding van kiezelsteentjes gelegd, met aan de voorzijde een kiezel mozaïek in de vorm van een windwijzer met de tekst 'Oost West Thuis Best'. De schuur naast 't Berghuisje geeft de indruk van een schaapskooi, maar is het niet. Naar beneden afdalend, ziet u aan de onderzijde van de heuvel een mooie paardenstal. Het gehele complex, inclusief de landschappelijke omgeving, is één weids monument. bron