Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!

Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Menu
Zoeken op deze site

site search by freefind advanced

Verhalen en/of foto's over de Utrechtse Heuvelrug zijn welkom.... op dit mailadres

De foto’s op deze pagina zijn auteursrechtelijk beschermd. Niets op deze pagina's mag worden gebruikt of gepubliceerd zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de auteur.
Copyright ©Gerrit Verwoert/utrechtseheuvelrug.punt.nl. All Rights Reserved.

Links
Weer


tellers
eXTReMe Tracker
Disclaimer
Cookies
Deze website maakt gebruik van Google AdSense om inkomsten te genereren uit advertenties van derden. Om gerichte advertenties te kunnen vertonen op de website, gebruikt Google AdSense cookies die al eerder via andere websites op jouw harde schijf zijn geplaatst.
Hoe Google gebruikmaakt van cookies in advertenties
Voor 1863 had Maarsbergen (en Maarn) geen school en moesten de kinderen in omliggende dorpen (Woudenberg, Doorn of Austerlitz) de school bezoeken. Een deel van de Maarsbergse kinderen ging overigens helemaal niet naar school: zij moesten al jong meehelpen om de kost te verdienen. Het ontwerp van het oorspronkelijke schoolgebouw, twee lokalen en een woning voor het schoolhoofd, is in 1862 gemaakt

door Gerardus Diderikus Wijndels de Jongh (1829-1895), opzichter van 's Rijksgebouwen te Utrecht.
In 1863 werd de school gebouwd en met het lesgeven begonnen. In 1920 is het schoolgebouw verbouwd door er aan de achterzijde nog twee lokalen tegenaan te bouwen. Tot 1982 bleef de Merseberch-school in gebruik. Daarna gingen de leerlingen naar een nieuw schoolgebouw aan de Van Beuningenlaan. In het oude schoolgebouw werden exposities gehouden.

In 1998/1999 is de oude school verbouwd door de architecten Henk Fortuijn en Henk Gaasbeek. Zij zagen mogelijkheden om het oude gebouw zodanig van binnen te verbouwen dat er een architectenbureau in gevestigd kon worden. Het schoolgebouw heet nu "De Heeren Hendrik" (naar de twee Henken die het opknapten). De woning van het schoolhoofd heet " 't Meesterhuis". bron
Het pand staat momenteel te koop.

Lees meer...   (2 reacties)
De Meersbergse Buurt is een middeleeuwse ontginning, die oorspronkelijk bestond uit 6 boerderijen. Vier zijn er nog over: De Cruijvoort, De Brink, Bergveld, in 1993 gerestaureerd tot woonhuisboerderij en nu de Kikvorsch genoemd en Buurteinde (aan de rechterzijde, in 1959 afgebrand en vervangen door de huidige woning). Met het proosdijhuis/kasteel vormden deze boerderijen de oorspronkelijke (dorps)kern van de zogenaamde Marke Maarsbergen.
de cruijvoort en de kikvorsch
De pachters op de boerderijen hadden een gemengd bedrijf. Het bouwland (engen of kampen) lag rond de hoeven. Het wei- en hooiland lag op de lagere gronden ten noorden van Maarsbergen. Om de vruchtbaarheid van het bouwland op peil te houden werd vooral schapen mest gebruikt. De schapen graasden overdag op de uitgestrekte heidevelden en waren 's nachts in de schaapskooien. De mest, vermengd met een grote hoeveelheid heideplaggen, werd op de akkers gebracht.
Dit leidde in de loop van de tijd tot ophoging. Door deze bemesting hebben de oude bouwlanden een meer dan 50 cm dikke humushoudende donkere laag teeltaarde gekregen.
Aan het einde van de vorige eeuw zijn de meeste bouwlanden langs de Buurtsteeg op initiatief van jhr. mr. K. A. Godin de Beaufort met naaldhout bebost. De bouwlandpercelen zijn overigens nog wel te herkennen doordat ze iets hoger liggen en omringd zijn met aarden walletjes (met eiken) en greppels. bron
jhr.mr.K.A.Godin de Beaufort
Lees meer...   (1 reactie)
Het Tolhuis is gelegen aan de centrale hoofdas (Heerensteeg) van het landgoed. Het is gebouwd in (of omstreeks) 1848 en in gebruik geweest als woning voor de tolheffer tot 1923. Voordat de bocht in de Woudenbergseweg werd aangelegd, kwam alle verkeer tussen Maarsbergen en Leersum langs het Tolhuis. Voor het onderhoud van de straatweg moesten de passanten tol betalen.
het tolhuis
De bouwstijl van het Tolhuis doet sterk aan die van boerderij Het Blauwe Huis denken. In de voorgevel bevindt zich de plaats van de oude ingang: een gepleisterde bakstenen omlijsting van pilasters en kroonlijst. De openslaande deuren met zes ruiten en beneden houten panelen in de kleuren van Maarsbergen zijn 20ste-eeuws; oorspronkelijk was dit de deurpartij. Hierboven bevindt zich een rond venster onder een lijst. Op de hoek van de voor- en zijgevel zijn nu nog de sporen te zien van de slagboom. Het Tolhuis is aangewezen als rijksmonument. Vroeger heeft het Tolhuis lange tijd gefungeerd als stille kroeg.
Lees meer...   (2 reacties)
de doorgeschoten lindes
Aan de Maarnse Grindweg, vanaf Maarn richting Maarsbergen, zie je op een gegeven moment aan de linkerkant enkele grote doorgeschoten lindebomen staan. Daar heeft boerderij 'de Bovenplaats'gestaan, met, zoals gebruikelijk in deze streek, twee leilindes als zonnescherm aan de zuidzijde voor de boerderij.
boerderij de bovenplaats
Sinds de jaren vijftig van de vorige eeuw is deze boerderij verdwenen en zijn de monumentale lindebomen de enige herinnering. Maar er is meer te vinden op en rondom de plaats waar deze boerderij heeft gestaan. Wie wat rondstruint vindt met weinig moeite de begrenzing van de akkers en bouwlanden terug. Veel houtwallen en greppels geven namelijk exact de begrenzing van verdwenen akkers aan. bron
Lees meer...   (1 reactie)
Deze plas is gegraven dichtbij het station Maarsbergen dat in 1845 door de Rhijnspoorwegmaatschappij werd geopend aan de fonkelnieuwe spoorlijn Utrecht-Arnhem. Om de afwatering ter hoogte van het natte Maarsbergen te regelen werden spoorsloten gegraven. Een van de spoorsloten werd verbreed, om te dienen als waterreservoir voor de stoomlocomotieven.

Hieruit is de Kolk ontstaan. Tot 1905 werden de stoomlocomotieven in Maarsbergen van water voorzien, daarna nam station Maarn deze taak over. Toen het einde van het stoomtijdperk in zicht was werd de spoorsloot deels gedempt. Zo ontstonden er een grote en twee kleine kolken. In de grote kolk werd zomers gezwommen en ’s winters schaatste men er op. In de jaren zeventig werd er veel puin gestort, o.a. van het stationsgebouwtje van Maarsbergen.

Twee inwoners van Maarn, Willemijn Cappetti-Veenendaal en Ineke Breedveld-Jol hebben in de jaren tachtig een actie opgestart om het gemeentebestuur te activeren tot het herstel en behoud van de Kolk. Uit deze actie is de Vereniging Maarn Maarsbergen-Natuurlijk ontstaan. De kolken werden schoongemaakt door vele vrijwilligers en het gebied ontwikkelde zich tot een prachtig natuurgebiedje, waar zelfs de zeldzame kamsalander terugkeerde. bron: MMnatuurlijk

Lees meer...   (3 reacties)
bordspel Rhijnspoorweg
Ter 'lering en vermaak' ontwikkelde de Rhijnspoorweg een bordspel. Behalve stations op het traject Amsterdam- Utrecht- Emmerich zijn op het bord spoorwegfunctionarissen te zien, plus diverse locomotieven en treinen.
De bedoeling was dat men spelenderwijs iets kon leren over het spoor. Dat station Maarsbergen belangrijker was dan Maarn blijkt uit het feit dat Maarn er niet eens op staat! bron
Lees meer...   (1 reactie)
In 1912 werd Valkenheide, een "Opvoedingsgesticht voor jongens vanwege de Nederlandsche Hervormde Kerk" officieel geopend door koningin-moeder Emma. Belangrijke redenen om het opvoedingsgesticht in Maarsbergen te vestigen waren de goedkope grond (heide) en de goede bereikbaarheid (station Maarsbergen aan de spoorlijn Utrecht-Arnhem). De heidegrond werd ontgonnen door de Nederlandsche Heidemaatschappij en in cultuur gebracht.
valkenheide hoofdgebouw
Valkenheide is begonnen als een kinderbeschermings-totaal dorp. Niet alleen waren bijna alle voorzieningen op het 80 ha. terrein aanwezig om een eigen gesloten gemeenschap te vormen, maar ook vond de regie van de hulp op Valkenheide plaats.
Een plaatsing werd grondig voorbereid door Valkenheide, na observatie werd hier een opvoedingsprogramma met vakopleiding uitgevoerd en vervolgens was er uitgebreide nazorg die een jongen hielp om thuis weer een plek te vinden.
Jongens kwamen uit het gehele land en vertrokken weer na vier of vijf jaar, heropgevoed, in het bezit van een diploma en veel wijze lessen. Dat paste ook in de wereld en het denken van die tijd.
Nu wordt er heel anders over gedacht. Jongeren hebben een andere, volwaardiger plaats in de samenleving. Een deel van de jongeren is echter niet in staat, om zich zelfstandig te handhaven in de huidige samenleving.
Toen Valkenheide startte, waren de Kinderwetten van Van Houten net aangenomen, nu is de Wet Jeugdhulpverlening een belangrijk kader. Deze beleidsvisie is het richtsnoer, de norm van vele ontwikkelingen, die ook voor Valkenheide bepalen hoe de toekomst eruit zal zien.
Er is ook een gewone VMBO school op het terrein gevestigd, waar veel kinderen uit de Utrechtse Heuvelrug naar toe gaan.
Lees meer...   (102 reacties)
Carel Godin de Beaufort Jonkheer Karel Pieter Antoni Jan Hubertus ("Carel") Godin de Beaufort (10 april 1934, Maarsbergen – 1 augustus 1964, Keulen), Heer van Maarn en Maarsbergen, was een Nederlandse autocoureur, die bijnamen als De Racende Jonkheer en De jonker van Maarsbergen had. Hij werd ook wel Careltje genoemd vanwege zijn toch wel aanzienlijk postuur - bijna twee meter lang en 118 kilo zwaar. Hij woonde op kasteel Maarsbergen, dat sinds 1882 in familiebezit is. Zijn eerste race was de Tulpenrally van 1955. In 1956 vraagt Porsche Careltje om in hun merk te gaan rijden, als fervent liefhebber van het merk hapt Carel dan ook meteen toe.
Al zal hij daarnaast altijd in eigen auto’s blijven rijden, die hij met liefde, toewijding verzorgde. Hij was, wat dat betreft, een echte liefhebber.
De Beaufort was de eerste Nederlander die punten wist te behalen in de strijd om het wereldkampioenschap in de Formule 1.
In 1957 reed hij zijn eerste Grand Prix (GP van Duitsland). Erg succesvol was hij niet: hij eindigde op de 14e plaats, 20 minuten na de winnaar Juan Manuel Fangio. In 1962 veroverde hij zijn eerste WK-punt door het behalen van een zesde plaats in de Grand Prix van Nederland. In totaal heeft hij deelgenomen aan 31 GP-races, met als beste resultaten vier zesde plaatsen in de GP's van Nederland (1962), Frankrijk (1962), België (1963) en USA - Watkins Glen (1963).
Carel Godin de Beaufort in zijn oranje Porsche

Lees meer...
Het oude Blauwe Huis is gebouwd omstreeks 1753 voor Caspar Schults, de schout van Landgoed Maarsbergen. Toen de schout van Maarsbergen rond 1765 naar Amerongen verhuisde, heeft het oude Blauwe Huis nog even dienst gedaan als dubbele woning voor het personeel op het landgoed. Maar tegen het einde van de achttiende eeuw wordt het een boerderij met ruim zeven hectare bouw- en weiland. De huurders waren verplicht om drie stuks volwassen rundvee en een paard te houden. Omstreeks het midden van de negentiende eeuw was het honderdjarige oude Blauwe Huis aan een grondige renovatie toe. De familie Du Bois, de toenmalige eigenaar van Landgoed Maarsbergen, liet de oude boerderij slopen en een nieuwe (huidige) boerderij bouwen aan de inmiddels verharde weg Maarsbergen-Leersum. De boerderij was daardoor veel gemakkelijker bereikbaar dan het oude Blauwe Huis dat aan de onverharde Kooisteeg lag.
het blauwe huis
De boerderij valt op door de symmetrische voorgevel waarin een geometrische baksteendecoratie van gele IJsselsteentjes is aangebracht. Het meest opvallend zijn de twee pilasters van ijsselsteentjes. Deze twee pilasters zijn met elkaar verbonden door een band IJsselsteentjes. Ook boven het zolderraam bevindt zich zo'n band. In de nok van de voorgevel is nog een driehoek van IJsselsteentjes gemetseld. Er is in Nederland maar één andere boerderij die vrijwel dezelfde voorgevel heeft en dat is de boerderij Kolland aan de Lekdijk nr. 3 te Amerongen.
Waarom de boerderij de naam "het Blauwe Huis" draagt, is niet helemaal duidelijk. Het meest waarschijnlijk is dat het oude Blauwe Huis opvallend blauw geschilderd was aan de buitenzijde. Caspar Schults, de schout van Maarsbergen liet hiermee zien dat hij in goede doen was, want de grondstoffen voor blauwe verf waren duur. bron
Lees meer...   (4 reacties)
Het voormalige stationsgebouw van Maarn is een gemeentelijke monument. Sinds een paar jaar is het de werkplek van een aantal kunstenaars, Atelier Perron 3. Het station wordt al veertig jaar niet meer als station gebruikt, verloedering en verwaarlozing liggen dan ook op de loer. Eigenaar NS wil het honderd jaar oude gebouw eigenlijk afbreken, maar dat ligt in het dorp erg gevoelig. Voor een door Prorail aan te leggen corridor, is sloop in ieder geval niet nodig. De Culthuurhistorische Commissie zegt kans te zien voldoende vrijwilligers op de been te brengen, voor gewoon dagelijks onderhoud en het meeste schilderwerk, als tenminste het huidige achterstallige onderhoud op basis van een degelijk restauratieplan is uitgevoerd. De gemeente onderschrijft de mening van de Culthuurhistorische Commissie dat het stationsgebouw van grote waarde voor Maarn is, gezien de grote rol van het spoor in de geschiedenis van het dorp. bron
oude station maarn 2009(foto:stationsweb)
Lees meer...   (3 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl